White Tobacco

Najlepsza biała tabaka, super pomysł połączenia białej tabaki z tradycyjną tytoniową.

Przyzwyczaiłem się ostatnimi czasy do tabak wysokiej jakości: WoSów, Bernardów, Gawithów, etc. Z tym większym zaskoczeniem, połączonym z rodzącym się głębokim niesmakiem, przystąpiłem do eksploracji puszki Paul Gotard White Tobacco. Już pierwsze zetknięcie wywołało negatywne odczucia, wszak zapieczonej puszki nie dało się otworzyć ręcznie. Egzaminu nie zdawały kolejno wykorzystane przybory: pilniczek do paznokci, cążki do skórek, śrubokręt krzyżakowy i krawieckie nożyce; pomogło dopiero solidne puknięcie młotkiem, skutkiem czego w puszce wgniotłem sporą dziurę, a część proszku bezpowrotnie wysypała się na podłogę. No trudno, pech to pech! – nie wiedziałem jeszcze wtedy, że nie ma czego żałować. Zawartość puszki prezentowała się… hm… dziwnie, jakoś tak smutno i szaro. W środku był bardzo drobny, kleisty, siwej barwy proszek, z powtykanymi z rzadka oczkami prawdziwej, brązowej tabaki – skojarzyło mi się to z cementem, upstrzonym… ptasim gównem. Wygląd okazał się mniej więcej adekwatny do smaku. Co tu dużo mówić – koszmar! Do dziś nie chce mi się wierzyć, że to ta sama firma, która wyprodukowała Bursztyn z miętą i Medicated 1790. To coś (bo tabaką tego nazwać nie sposób) smakuje jak Cekol, do którego wrzucono kilka sproszkowanych Tic Taców. Smak jest potwornie ostry, żrący i amoniakalny, zamiast odświeżać – wypala śluzówkę i cuchnie, a dodatek tytoniu jest minimalny, więc nikotyną rzeczony produkt również nie nasyci. Zażywanie White Tobacco jest czystą udręką. W zasadzie, nie wiem dla kogo ta tabaka ma być przeznaczona – tradycjonalistów odstraszy, a wielbiciele tabak beztytoniowych również w tym przeciętnym smaku, jak sądzę, nie zagustują. W mojej opinii, jeden z najgorszych wyrobów, jaki kiedykolwiek gościł w moim nosie. Nie wiem, czy wszystkie białe Gotardy są równie obrzydliwe ale obawiam się, że już się tego nie dowiem, gdyż nie zamierzam więcej sięgać po produkty tej firmy, mające w nazwie słowo „white”.