TOP25Pozwolę sobie wstawić zalążek podziału tabak, który może nieco przybliży jak je rozróżnić. Na razie nazwijmy to wersją beta, bo spora droga do tego, żeby to wszystko ładnie uporządkować 😉
Rodzaje tabaki rozróżnić należy wg metod produkcyjnych, które idą następująco:
I TABAKI KAROTOWE
Karota – Karoty są wytwarzane poprzez rolowanie ok. 2/2,5 kg obranych i wyprostowanych liści tytoniu (mniejsze idą do środka) i okręcanego lnianym płótnem 60 x 40 cm. Następnie mocno wiążę się żyłką wokół niej i przechowuje przez 2/3 tygodnie, regularnie obracając ją do góry nogami. Po tym czasie wymienia się tkaninę i znowu wiąże i znowu przechowuje przez kolejne 2/3 tygodnie, by ostatecznie zdjąć płótno i żyłkę. Umieszcza się następnie cienką linę (ficelle) wokół karoty, jak to robi rzeźnik z mięsem. W końcu tak gotową karotę przechowuje się jeszcze 6 miesięcy, ale jest lepsza gdy trwa to nawet do 3 lat. Po tym czasie następuje krojenie i mielenie. Różnica w karotach występuje przede wszystkim przez użycie rodzaju tytoniu i sosu. Przykładami karotowych tabak mogą być:
– St. Omer albo Fine Amsterdam St. Omer
– Fine Dunerkink St. Omer albo Mops
– Fine Rotterdam St. Omer albo Doppelmops
– Strassburg St. Omer albo Rapee
Wszystkie one są bardzo dobrze zmielone.
Endouilles albo Scolten – To także typ karoty. Różnica jest w formie oraz użytym sosie. Scolten ma kształt cylindryczny, bez stożkowych końcówek, a jego wymiary to ok. 50 cm długości i 10 cm średnicy. Robi się je poprzez sprasowanie kilku cieńkich karot. Bartorrelli z Amsterdamu był znany z wytwarzania ich. Sos użyty dla tej karoty wykonuje się następująco. Na 100 kg liści Amersfoorter, potrzeba takich składników: 23,0 l wody, dobrej francuskiej brandy 5,7 l, jagody jałowca 2,0 kg oraz porzeczki 2,0 kg. Wszystkie składniki gotuje się przez 2 godziny i przesiewane po wszystkim. W tym samym czasie stara poczciwa marchewka jest gotowana z 0,5 kg śliwek, 0,5 kg tartarusu i 0,5 kg saletrą potasową. Wszystko jest mieszane razem i przesiewane. Do Oba sosów w trakcie mieszania dodaje się 6 butelek z arakiem. Po tym wszystkim dodaje się także: 5 kg soli kuchennej, 4 kg potażu i jak już wymieszane, 0,5 kg salmiaku rodzimego. W tak gotowym sosie, liście są moczone. Scolten jest głównie gotowy po 4-5 miesiącach, ale lepszym się staje gdy poleżakuje jeszcze dłużej. Scolten może być przechowywany w wilgotnych warunkach przez długi czas.
Rolka – Najpierw wybiera się liście pokrywowe, Następnie liście wkładkowe, są zebrane w jedną kupę (grubo lub cienko – według własnego upodobania). Wtedy liście pokrywowe są starannie rolowane ręcznie wokół liści wkładkowych. Po tym wszystkim, początek rolki jest poprawiany i łączony z żyłką odchodzącą od szpulki z maszyny do przędzenia. Zwyczajowo każdy przędzarz tytoniu ma do pomocy 5 dzieciaków. 2 do liści pokrywkowych, 1 do wkładkowych, 1 formuje całość, a ostatni kręci przędzarką.
Nessing – typ cienkiej rolki wykonany z tytoniu Amersfoorter Bestgut
Źródło:
1. Tekst opracował Jaap Bes ze Stichting De Kralingse Snuif en Specerijen Compagnie De Ster en De Lelie
2. Filkowa wiedza
II SCHMALZLER
Schmalzler – tradycyjna, bawarska tabaka o ponad 100 letniej tradycji. Pracochłonna oraz czasochłonna w wytworzeniu. Produkowana z wyselekcjonowanego tytoniu, który rośnie tylko w określonych rejonach: Dominikany, Kuby, Brazylii oraz Paragwaju.
Tabaka Schmalzler jest znacznie grubsza od popularnego dziś snuffa. Także w przeciwieństwie do snuffa, schmalzler nigdy nie jest mieszany z mentolem. Za to aromatyzowana tabaka tego typu powstaje tylko z domieszek naturalnych esencji owocowych. Stałym składnikiem Schmalzlera jest najwyższej jakości parafina, która powoduje, że tabaka ta nigdy nie jest sucha i przez długi czas utrzymuje swój niepowtarzalny smak.
Podstawą schmalzlera są tzw. Mangotes – przygotowywane w Brazylii, specjalnie do produkcji tego typu tabaki, mocno nasączone wyselekcjonowane tytonie. Początkowo następuje tradycyjny proces fermentacji, następnie dalsza obróbka, aż do uzyskania właściwego Mangotes. Liście tytoniu są umieszczane w jamach z wodą i polewane „sosem”, w skład którego wchodzi m.in. cukier trzcinowy, woda i miejscowe owoce. Następnie rozpoczynany jest nowy proces fermentacji, który trwa od 1 roku do 2 lat i zmienia zarówno smak, jak i kolor liści tytoniu. Powstaje aromat zbliżony do rumowego, a kolor jest prawie czarny. Należy podkreślić, że tak przygotowane Mangotes nie są wykorzystywane do produkcji żadnego innego wyrobu tytoniowego, a wyłącznie do uzyskania schmalzlera. Po około półtorej roku dobrze przefermentowane liście tytoniu są wyciągane z jamy, zwijane w bele, a te ze względu na bardzo dużą wilgotność – owijane do transportu w skóry zwierzęce, najczęściej wołowe.
Oprócz Mangotes – wykorzystywane są również fragmenty liści tytoniu, żyłki, które są osobno poddawane obróbce. Dopiero w trakcie procesu produkcji, który nierzadko przeciąga się do pół roku wszystkie składniki są krok po kroku łączone. Rozpoczyna się on od rozdrobnienia fragmentów liści, nasączenia uzyskanego granulatu i poddaniu go fermentacji. Podobnie, jak w przypadku Mangotes od tego procesu i składu używanego „sosu” zależy charakterystyczny aromat schmalzlera. Dlatego też fermentacja ta odbywa się pod szczególną kontrolą, która ma zapewnić również otrzymywanie każdorazowo tej samej jakości tego półproduktu. W trakcie tej fermentacji temperatura w sposób naturalny waha się od 23 do 55ºC, zmienia się także wilgotność. Ważne jest by utrzymywała się ona na określonym poziomie, gdyż zbytnie wysuszenie tytoniu źle wpływa na przebieg fermentacji.
Przefermentowany surowiec jest studzony, a następnie 1/3 jest pozostawiana wilgotna, 1/3 jest lekko podsuszana, a 1/3 zupełnie pozbawiana wilgoci. Dopiero w tym momencie całego procesu decyduje się, jaki rodzaj schmalzlera będzie produkowany, wg jakiej receptury (w jakich proporcjach) zostaną zmieszane przygotowane już liście i żyłki. Dopiero do tej kompozycji dodawane są pocięte Mangotes i wszystko trafia do tytoniowego młyna. Receptury, wg których przygotowywane są kompozycje chroni tajemnica. Warto podkreślić jednak podstawową zasadę – granulat liści tytoniu, żyłek jest podstawą każdej mieszanki, natomiast od Mangotes zależy jej moc. Całość jest w zasadzie nie mielona, a rozcierana, by uzyskać odpowiednie rozdrobnienie.
Po roztarciu otrzymany proszek tytoniowy jest przesypywany do drewnianej skrzyni i przynajmniej przez dwa pierwsze dni musi być raz dziennie zamieszany. Wreszcie następuje przygotowanie gotowego produktu – do roztartego proszku tytoniowego dodaje się parafinę, która jest stałym składnikiem każdej mieszanki schmalzlera.
Niemcy sugerują podział schmalzlera wg aromatu:
– zapach tytoniowy dominujący: Bernard Brasil Feinst, Acht Altbayrischer Schmalzler, Schmalzler Doppelt Fermentiert, Pöschl Schmalzler A, Sternecker Straubinger Schmalzler
– zapach magnotes dominujący: Bernard Brasil Fresco, Pöschl Perlesreuter Waldler-Fresko, Sternecker Fresko i Echt Fresko
– zapach owocowy dominujący: Bernard Goldaroma i Manila, Pöschl Doppelaroma i Südfrucht
Halb-schmalzler – to te wszystkie odmieńce, monstra czy jak je inaczej nazwać, które swoją konsystencją przypominają zwykłe schmalzlery, ale nimi nie są. Charakterystyczne dla tego rodzaju jest połączenie schmalzlera ze snuffem, a wszystko to przez sposób ich produkcji. Producenci halb-schmalzlerów mieszają ze sobą te dwa gatunki bądź też rozpoczynają od produkcji typowej bawarskiej tabaki, a w pewnym etapie zamieniają ją na wytwarzanie zgodne z zasadami snuffa.
Do tabak z tego rodzaju należą takie wyroby jak:
– Zwiefacher Schmalzler od Bernarda (napis na tabakierce “Snuff Schmalzler” mówi sam za siebie)
– Weiss Blau Schmalzler od Bernarda (zawiera w sobie mentol co wyklucza go do bycia schmalzlerem)
Źródło:
1. http://forum.tbx.pl/viewtopic.php?f=29&t=821
2. http://www.smokeless-forum.de/3/viewtopic.php?f=16&t=1773
III TABAKI PARYSKIE
Tytoń typu Virginia i Kentucky jest ubijany z solanką, następnie usypuje się z niego sterty, ważące po kilka cetnarów. Sterty umieszcza się w umiarkowanie chłodnych pomieszczeniach na kilka lat, aby przefermentowały. Po procesie fermentacji tytoń jest rozkruszany lub proszkowany przez specjalne maszyny ubijające, następnie jest przesiewany i ponownie zwilżany solanką. Dzięki tej metodzie otrzymujemy tak zwane „ciemne odmiany”, takie jak „Paris”, „Saarbrücken”, “Kappees”, “Rappee”, etc.
Podział:
– Plain Rappee
– Scented Rappee
– Mixed Rappee
IV TABAKI BŁYSKAWICZNE
[Do poprawy i trzeba dodać kilka rzeczy]
Liście tytoniu, lub ich włókna są proszkowane w wysokoobrotowych dmuchawo-kruszarkach. Następnie tytoń przesiewa się i nawilża sosem solankowym. Później następuje proces błyskawicznej fermentacji, mający miejsce w ogrzewanych pomieszczeniach i trwający od 6 do 8 tygodni. Przefermentowany tytoń miesza się z wysokiej jakości solą kuchenną, w ilości 5-8% wagi tytoniu i odstawia na dość długi okres, aby dojrzał.
Jest to najszerzej dziś stosowana metoda.
Tabaki zielone – nazwa „zielone tabaki” pochodzi od częściowego użycia do ich wyrobu zielonych liści tytoniu, co było zwyczajem we wschodnich Niemczech i Polsce, a co nadawało tym tabakom zielony odcień. Przykład: Kowieńska.
Tabaki typu gdańskiego – brak źródeł
„Odświeżające” tytonie – muszę zerknąć do oryginału
Tabaki typu angielskiego – dodaje się mentol, olejek miętowy lub kamforę, a także inne substancje zapachowe takie jak olejek goździkowy lub różany. Zmielenie większości tych tabak jest bardzo małe, zbliżone do pyłu. Ponadto, cechą wyróżniająca te tabaki jest ich wysokie stężenie związków aromatycznych. Wśród tego typu znajdują się tabaki, których opis lub nazwa oparte są na ich pochodzeniu, miejscu wyprodukowania, smaku, sposobu wykorzystania lub gatunku.
Źródło: “Produkcja tabaki”, Alois Pöschl
V TABAKI PRZYPALANE
[Do zrobienia]
a) Scotch
– Strong
– Sweet
– Salt
– Brown
b) Irish
– Lundyfoot toast
– Cork
c) Welsh
VI NASWAR
[do zrobienia]
Madras –
VII TABAKI ETNOGRAFICZNE
[Do zrobienia]