Echt Fresko

Zaczynając od opisu opakowania, uważam za konieczne wystawienie mu noty odpowiadającą kryteriom praktycznym i obiektywnym. Ta papierowa torebka to prawdziwie rachityczny pojemnik, zapewniający niewiele ponad podstawową ochronę przed rozsypaniem szlachetnego proszku. Nie osłania on w żaden sposób aromatu przed zwietrzeniem, a cienki papier jest bardzo kruchy i podatny na przedarcie. W mojej recenzji Perlesreuter Schmalzlera wspomniałem o zaletach saszetek, których ta jest niestety pozbawiona. Taka jest mój przedmiotowy pogląd na nią, jednak uważam, iż jest to także oznaka tradycji i konserwatyzmu – właściwości, którymi przepełniony jest ten Schmalzler. Torebka przypomina osobliwe „tytki”, w które w dawnych czasach, a miejscami także i dziś, aptekarze, czy właściciele drogerii i delikatesów pakowali swoje towary. Jestem także w stanie spojrzeć nań, mając na uwadze niską popularność tego wyrobu, jako metodę obniżenia kosztów produkcji przez tę niewielką firmę, będąc rad, iż cięć dokonano na opakowaniu, raczej niż jego zawartości.

Konsystencją Echt Fresko przypomina innych członków swej tabacznej rodziny. Ciemny, grubo zmielony, oraz dość wilgotny tytoń odbiega jednak znacząco od aromatów innych przedstawicieli gatunku. Niektórzy charakter tego Schmalzlera określają, jako „ciężki”, ja jednak nazwałbym go czystością gatunkową. Wśród bukietu tej tabaki wyróżnić udało mi się dwie dominujące linie zapachowe. Pierwsza to aromat tytoniu, tak przenikliwy i w wyrafinowany sposób uszczypliwy, iż nie sposób w pełni odszyfrować wszystkich jego składowych nawet po kilku spotkaniach z produktem. Nie jest on jednak nachalny, lecz z pewnością potrafiący odurzyć osoby nieprzygotowane na spotkanie z nim. W żadnej innej tabace nie spotkałem podobnych własności. Druga przypomina nieco, jak sądzę, winną, czy fermentacyjną nutę Perlesreutera, jest jednak o wiele mniej prominentna, stwierdziłbym bardziej naturalna. O ile brak tu kojarzonego z gatunkiem Schmalzlerów akcentu, jak mówi się, kawowego, bądź czekoladowego, to tak zwana „wędzonka” zdaje się czasem znajdować w zasięgu zmysłów, choć ciężko ją uchwycić i zbadać.

Podsumowując, idea Schmalzlerów nie jest szeroko rozpowszechniona w świecie tabacznych uciech, a Echt Fresko to na tyle niecodzienne jej wcielenie, iż wątpliwym jest by było w stanie przemówić do wielu. Mnie kunszt tego wyrobu urzekł już od pierwszej szczypty, jednakże wciąż nie poznałem wszystkich jego zawiłości. Opakowanie, jakkolwiek liche i niepraktyczne, wzbudziło we mnie sentymenty pozwalające jeszcze bardziej docenić zawartość. To tabaka, której smakować należy rzadko, aby swoje odczucia ważyć z perspektywy czasu. Pewne rzeczy nie zostawszy nigdzie zapisane odchodzą na zawsze w niepamięć, a do których niestety, bacząc na stan rynku tytoniowego i wielkość firmy Pana Alfreda Sterneckera, jego produkt może wkrótce dołączyć. Moją recenzję piszę, aby pomóc uchronić tak piękny aromat przed tak ponurym losem, oraz polecić go wszystkim koneserom tradycyjnych wspaniałości tytoniowych.

W życiu każdego tabaczarza przychodzi taki moment ,że chce spróbować tabaki tradycyjnej. Gdy nie ma już ochoty na Aechta czy Bayern Prise'a- ileż można? Gdy widząc Ozonę Raspberry ma ochotę cisnąć ją za okno. Przeszukuje wtedy internet i szuka, szuka długo i coraz bardziej rozpaczliwie. Co się okazuje? Tabaki niezmienne od wieków, produkowane w warunkach i metodami jak najbardziej zbliżonymi do tych drzewiej, jest bardzo trudno dostać. Czasami dany tabaczarz ma szczęście i znajdzie ambitnego sprzedawcę, który za uczciwą sumę podzieli się tabakami wyrabianymi ręcznie na Kaszubach, albo innego, który podzieli się tabakami wyrabianymi przez rodzinę Sterneckerów.
Obecnie ponad 100 letnią firmę (założona w 1900 r.) prowadzi Pan Alfred Sternecker, jednak wystarczy spojrzeć na opakowanie Echt Fresko aby zobaczyć, jak bardzo szanuje swojego dziadka Pana Ludwiga- założyciela firmy (Ludwig Sternecker jest napisane na torebce większymi literami niż Alfred Sternecker). Wszystkie tabaki Sterneckerów produkowane są w Straubing, zamieszkałym przez 45 tys. ludności, jak już wspomniał Pastor jest usytuowane w Bawarii 150 km od Norymbergi i Monachium. O wiele bliżej jest jednak z fabryczki państwa Sterneckerów do Ratyzbony (siedziba Bernarda) czy do Geisenhausen (siedziba Poeschla).

Ten piękny historyczny relikt jakim jest Echt Fresko zapakowany jest w papierową torebkę, taką jak z McDonald's tylko odpowiednio mniejszą. W torebeczce z woskowanego papieru mieści się, aż 50 gram schmalzlera. Nie jest to z pewnością najpraktyczniejsze z opakowań, nie jest też piękne w oczywisty sposób, ale jednak ma to coś, czuć w nim historię. Torebeczka jest koloru białego, umieszczono na niej ramkę z nazwą tabaki, nazwiskami Panów Sterneckerów, danymi firmy. Prostota i zawarte w niej piękno. Szkoda jednak, że tak znakomity wyrób nie doczekał się lepszego opakowania, ale to z pewnością wina małego popytu na tego typu produkt. Bo jak napisał Konserwatysta w recenzji Aechta: "Nie wszyscy potrafią zrozumieć schmalzlery", ja do tego cytatu dodam jeszcze: tradycyjne w swej tradycyjności schmalzlery.

Echt Fresko jest grubo mielony, wilgotny, barwa różni się w zależności od warstwy tabaki w torebeczce, miałem okazję widzieć szczypty tabak ciemnobrunatnej jak i prawie całkiem czarne. A jeśli mam porównać do innych schmalzlerów to... Echt F. jest drobno mielony i średnio wilgotny (!). A jest to schmalzler pełną gębą, esencja schmalzlera. Pokazuje to jak różnorodna może być tabaka, nawet w obrębie swoich podgatunków. Zapach kupki tabaki mogę określić jako kawowo-czekoladowy, piękny zapach ,acz niezbyt silny.

Przejdę teraz do sedna. Schmalzerowy schmalzler. Mogę porównać aromat tej tabaki do Aechta czy Doppelt Fermentiret, jednak te porównania nie ukażą całego piękna tej tabaki. EF jest bowiem bardzo łagodny dla nosa, przy czym aromat jest bardziej szorstki, bardziej ciężki niż w wymienionych tabakach. W dalszym ciągu dominuje zapach kawowo-czekoladowy, do którego przyłącza się aromat ciasta i wędzonki. Osławionych Bernardowych śliweczek nie czuć, jest za to inny aromat- ziołowy. Podobnie jak w Bayern Prisie tak i tu czuć jakieś USO (niezidentyfikowany obiekt tabaczany), najbardziej przypomina mi to właśnie zioła. Przy całej swojej ciężkości Echt Fresko jest jednak odrobinę słodkie, sprawia fizyczne wrażenie aksamitności w nosie, leciutko drapie, jednak gdy się już uleży powraca ze swą aromatyczną mocą. Jest to tabaka dość bogata w nikotynę, ale ma bardzo długotrwały aromat. Aromat trwa i trwa, na przekór wszystkim nowoczesnym tabakom typu Ozona Cherry czy Gawciu Apricot, których aromat jest sztucznie przedłużany przez obecność mentolu. Wierzę w to ,że niniejsza tabaka nie zmieniła się od pokoleń, że jest to taki sam produkt jaki zażywali Bawarczycy wiele lat temu. Ach ten zadziorny schmalzlerowy tytoń, ach ta dodatkowa nuta ziołowa!

Dla miłośników schmalzlerów jest to pozycja obowiązkowa, każdemu innemu też polecam spróbowanie, w końcu nie często można spotkać tak naturalny i tradycyjny produkt. Wiem jednak ,że nie każdemu się ta tabaka spodoba, że nie jedna osoba będzie kręcić nosem na tą siermiężność, dlatego zdecydowanie odradzam kupowanie tej tabaki jako pierwszego schmalzlera, po co się zniechęcać.

Uwaga; Zawyżam ocenę opakowania, aby nie psuć oceny ogólnej.

Straubing, to maleńkie, 45-tysięczne miasteczko w Dolnej Bawarii, w Niemczech. Leży dokładnie w połowie drogi, pomiędzy Norymbergą i Monachium, a od obu metropolii dzieli je 150 km. To tutaj Ludwig Sternecker tworzy swoje schmalzlery. Po sąsiedzku, w Geisenhausen, powstają tabaki Aloisa Pöschla, a w niedalekiej Ratyzbonie bije serce fabryki braci Bernardów. Bawaria, to prawdziwe królestwo niemieckiej tabaki. Czuć, że Echt Fresko, to tabaka z tego specyficznego regionu. Zresztą, pierwsze, co przyszło mi do głowy po jego spróbowaniu, to skojarzenie ze, skrzywdzoną przeze mnie swego czasu w recenzji, tabaką Bernarda Aecht Altbayerischer Schmalzler – podobny tytoń, zapach, barwa, moc i smak – oczywiście brak kawowych akcentów, ale użyty tytoń ma swoisty słodki, miodowy odcień. Skłamałbym, pisząc że to smak, który polubiłem od pierwszego zażycia. Nie, Fresko to tabaka, do której raczej się trzeba długo przyzwyczajać. Bardzo długo. Ale warto, w zamian może służyć za całkiem ciekawą, codzienną tabakę, o ile ktoś lubi schmalzlery, oczywiście. Tabaka do lekkich nie należy – jest toporna, gruboskórna i rubaszna jak bawarskie dowcipy. To produkt przeznaczony dla osób obytych w tabacznym świecie, dla ludzi, którzy dokładnie wiedzą czego chcą. Dowód: schmalzler pakowany jest w 50g, papierowe torby – po pierwsze, trzeba mieć tabakierę; a po drugie, przecież nie kupimy takiej ilości „na spróbowanie”. Mnie, powiem szczerze, nie porwał, oceniam go średnio – tak „na może być”, ale podkreślam, entuzjastą bawarskich tabak to ja nie jestem. Reasumując, rzecz raczej dla koneserów, wielbiciele schmalzlera kupią go na pewno, pozostali sięgną po inne tabaki. Warto znać, lecz można się odrobinę zawieść.