Santa Caterina Blu

Pociąg relacji Bydgoszcz-Katowice powoli sunie poprzez lasy otaczające moje rodzinne miasto, godzina 7:04, piękny, słoneczny poranek, ciepło promieni słonecznych na policzku, widok lasów i pól, jeszcze spowitych poranną mgłą, przewija się za oknem, jednostajny turkot kół pociągu i bliskość przyjaciół jadących w tym samym przedziale.
Jeśli miałbym podać definicję szczęścia, czy też metaforycznie opisać sens życia, zapewne użyłbym takiego opisu.
W tak cudownych okolicznościach przyrody grzechem byłoby nie zażyć tabaki, tym bardziej, że stanowią one jeden z tych nieuchwytnych momentów w życiu, kiedy można nieomal dotknąć Absolutu.

Wyjmuję zatem mój kaszubski rożek, nieodzownie związany już z moją osobą, wręcz w dziwny i nieopisany sposób zrośnięty z moją duszą, stanowiący jedność z ciałem i umysłem, nierozerwalnie złączony z istotą mego bytu i samą osnową rzeczywistości. Niezatarty upływem czasu element treści i formy.

Wysypuję na dłoń odrobinę jasnobrązowego, nieco suchawego już pyłu. Z namaszczeniem, szacunkiem i uczuciem, należnym cząstce własnego jestestwa unoszę ją ku twarzy, ku nosowi, ku oczom.
Z zadowoleniem spoglądam na ten drobny, nieco nieregularny proszek, delektuję się jego fakturą, ciepłą, kojącą barwą.

Delikatnie zaciągam życiodajny tlen wraz z orzywczymi drobinkami, które przyjemnie łaskoczą wnętrze nosa. Uśmiecham się do siebie, do wspomnień, do przyjaciół.

Ciepły, kojący aromat Virginii spowija mnie, moje otoczenie i moje myśli. Lekko orzechowy tytoń, z drobnymi akcentami siana wygrzanego w promieniach letniego słońca ma w sobie coś niedopowiedzianego, mistycznego.

Ulotny, piękny moment perfekcji.

Santa Caterina Blu, to jeden z najciężej dostępnych produktów Polsza. Ja swój egzemplarz trzymałem od prawie roku, by otworzyć go kilka tygodni temu. Nabyłem tę tabakę, dzięki uprzejmości kolegi Jelon93 (forum.tbx.pl) i jestem mu wdzięczny. Razem z nią nabyłem jeszcze SC Red i Ozonę Anis. Do tej pory te nadal leżą nie otwarte i czekają na swoją chwilę. Może w przypadku Ozony Anis to błąd, ale o SC Red nie ma się co martwić z jednego głównego powodu, którym jest...
Tabakiera! Dokładniej saszetka. Santa Caterina Blu też jest w saszetce i chwała saszetką! Głównym powodem jest to, że dopóki nie otworzymy saszetki mamy pewność, że ani troche aromatu nam nie uleci. 100 % szczelność, to największa z zalet takich opakowań. W sumie to mogliby wszystko w to ładować. Przecież jak tabaka zasmakuje to zdążysz ją opróżnić zanim wywietrzeje, a jak nie to nawet jak wywietrzeje, to przecież i tak nie smakowała, prawda?
W tym przypadku mamy do czynienia z niebieską barwą saszetki i złotymi napisami. Podobnie jak w innym saszetkowym wyrobie stajni Alojza czyli Królewskiej. Piękno tkwi w prostocie. Świetnie przyciąga oko. Tylko odrzuca napis o szkodliwości na pół opakowania, ale kto by się tym przejmował gdy wyrób jest tak zacny?
Mnie osobiście to nie rusza więc przechodzę dalej, do samej tabaki. Po nasypaniu na rękę widzimy jasnobrązowy z jaśniejszymi prawie żółtymi akcentami, drobno zmielony i dość suchy tytoń. Nie jest to anglik, ale jak na wyrób niemiecki to jest na prawdę suchy. Bardzo przyjemnie rozciera się w palcach, przyjemnie się go dotyka, a jeszcze przyjemniej zażywa.
Sanza mentolo! Tak to chyba w zażyciu jest najprzyjemniejsze. Polsz w którym nie ma kszty mentolu. Żyć nie umierać. Zapytacie, to cóż w takim razie jest? Już odpowiadam. Jest łagodny, wyrazisty i lekko słodkawy aromat tytoniu. Lekko drapie nozdrza, by po chwili poczuć zapach suchego siana, orzechów i lekkiej słodyczy. To jeden z tych aromatów, gdzie chcemy aby jak najdłużej przebywał w naszym nosie. I w sumie możemy na to liczyć, bo utrzymuje się stosunkowo długo. To taka sporo lżejsza pod każdym względem wersja Champana Virginia. Czuć, że użyty tytoń to virginia. Czuć to od samego początku. Ogólnie jestem pełen zachwytu nad aromatem, pomimo tego, że to tylko (albo i aż) tytoń! Sam, czysty, nie skarcony dodatkami tytoń. Czyli to co tabaczarze lubią najbardziej.
Tabaką jestem ogólnie zachwycony. Dodam, że warto się nią zachwycić.
Czy polecam? Oczywiście, że polecam z całego serca. Teraz jeszcze pytanie: komu polecić? Każdemu! Po pierwsze wszystkim zakochanym w Poszlach, niech spróbują czegoś wyjątkowego tej firmy, dalej polecam miłośnikom czystego tytoniu. Fanom anglików również, bo im też przypadnie do gustu. Polecam jeszcze z powodu, że to rzadki wyrób, który każdy szanujący się tabaczarz powinien kiedyś spróbować.

Pöschl bez mentolu! Cóż za ekstrawagancja. Jaka brawura. Finezja. Szok! No dobra… wredny jestem. Lecz moja złośliwość ma uzasadnienie, wszak na palcach jednej ręki mogę policzyć tabaki, których niemiecki producent nie popsuł zbyt brutalnym dawkowaniem mentolowego ekstraktu. Mylę się? No dobrze, przekonajmy się. Odrzucam schmalzlery, jako niementolowe a priori i mentolówki, jako mentolowe sensu stricto; a zatem: Gluck auf Prise, Red Bull Aromatic, Alpina, Jubiläums Prise, Edel Frucht, Ozona Anis, Packard’s… A jednak się mylę! Siedem wybitnie dobrych, owocowo-mentolowych Pöschli, nie licząc tych, których jeszcze nie próbowałem. Ale zostawmy tę matematykę. Ad rem. Santa Caterina Blu (dlaczego „Blu”, a nie „Blue” lub „Blau”, napisałem przy okazji recenzowania siostrzanej, czerwonej wersji Świętej Katarzyny – „Rosso”) jest dostępna tylko w dwóch krajach świata: we Włoszech oraz w Szwajcarii. Oczywiście, jest to marketingowy strzał w kolano; choć z drugiej strony im coś trudniej zdobyć, tym silniej chcemy to mieć – niedostępność wzmaga żądzę posiadania. Ja również dałem się złapać na ów haczyk. I nie żałuję. Tabaka okazała się wyjątkowo smaczna, o czystym, pełnym, bogatym wirginiowym aromacie. Mocna, ostra, lekko gryząca – zupełnie inna niż wysuszone do granic, ziemiste angliki, bardziej przypomina Gekachelter Virginie Dunkel Bernarda, ale w odróżnieniu od niej jest jasna, a smak ma inny odcień. Aromat Santa Cateriny Blu jest nie do podrobienia i długo utrzymuje się w nosie. Szkoda, że to jedyny czysty, tytoniowy Pöschl (chyba). Szkoda, że na bazie tej tabaki nie powstały inne, niementolowe, np. z dodatkiem akcentów kwiatowych lub owocowych. Trudno, cieszmy się tym co mamy, tym bardziej, że to dobry produkt.

Wszedłem w posiadanie tej tabaki dzięki uprzejmości kolegi Jelon93, dziękuję bardzo.

Opakowanie:
Cóż nie ma po co mnożyć zdań, bo jest bardzo podobne do opakowania Królewskiej:

Granatowo-złota, malutka saszetka. O zawartości 10 gram, Na niej złoto logo Poshla otoczone jakimś zielem, "ni to laur ni akant".
Prosta, a zarazem ładna, do tego szczelna i z pewnością obniża koszt tabaki.

Różni się ostrzeżeniem w języku włoskim z przodu saszetki, oraz napisem "senza mentolo" - bez mentolu.

Konsystencja:
Nie miałem nigdy okazji próbować prawdziwej, tradycyjnej tabaki kaszubskiej, ale pewnie ma zbliżoną konsystencję. Santa Caterina Blue jest bardzo podobna do Toque Natural. Duże zmielenie, niejednolita, sucha, po przybliżeniu nosa leciutko pachnie tytoniem. W każdym razie brawo dla Poeshla, nie dość ,że nie ma mentolu to jeszcze to niekonwencjonalne zmielenie.

Aromat:
Tu także podobieństwo do Toque Natural, ale mi osobiście SC smakuje o wiele bardziej. Sianowato- orzechowy aromat z pewnością przypadnie do gustu wielu osobom. Zapachu tej tabaki nie mogę określić inaczej, niż stajenny. Ta tabaka to enklawa tradycji, jedynymi wadami są jej mała ilość i krótkotrwały aromat. A zalet jest wiele: naturalny spokojny aromat, uczucie świeżości, czysty tytoń (Virginia?) bez dodatków typu menthol. Tabaka oprócz tytoniowego zapachu siana oferuje też aromat ,który mnie osobiści przypomina lody orzechowe. Santa Caterina w wersji niebieskiej jest znakomitą alternatywą dla Chapmanów, tytoń jest o wiele lepszej jakości. Czasami bywa ostrzejszy, czasem słabnie, by znów pokazać co potrafi. Proszek ten w naszym nosie jest awanturniczy i kapryśny niczym życie mistrza Villona. Po zażyciu tej tabaki czuję się, jakbym leżał na łące, wśród już nieco przyschniętych traw, pod leszczyną i zajadał karmelki, wąchając woreczek z shagiem.

Gorąco polecam miłośnikom naturalnych tytoniowych aromatów, jaka szkoda ,że tabaka ta nie jest sprowadzana do Polski.
Nie jest to tabaka dla tabaczanych nowicjuszy, nie jest też chyba dobra jako pierwszy raz z tabaką z wyraźnym aromatem tytoniu.
Proszek jest raczej dla ludzi, którzy co nieco już zasmakowali i chcą tabakę tytoniową, ale inną niż schmalzler. Czemu najlepsze produkty Poshla są tak trudno dostępne i mało popularne?